Sa mundo kung saan inaasahan nating ang mga alagad ng batas ang magtatanggol sa atin, sadyang nakakagimbal kapag sila mismo ang nagiging biktima ng karahasan. Ito ang kwentong yumanig sa buong Bulacan at sa buong bansa—ang sinapit ng isang tapat na pulis na sa halip na magdiwang ng kanyang kaarawan kasama ang pamilya, ay natagpuan sa isang kalagayang hindi mo gugustuhin kahit sa iyong kaaway.

Isipin mo ang sakit: naghihintay ang iyong mag-iina para sa isang simpleng salu-salo. Birthday ng haligi ng tahanan. Nakahanda na ang pagkain, naroon na ang mga ngiti, pero habang lumalalim ang gabi, palakas nang palakas ang kabog ng dibdib. Hindi na siya umuwi. At pagkalipas ng pitong araw ng paghahanap at pag-asa, ang katotohanang bubulaga ay mas masahol pa sa bangungot—ang iyong mahal sa buhay, sementado sa ilalim ng lupa, sa isang septic tank.

Ang insidenteng ito ay hindi lamang basta kwento ng krimen; ito ay kwento ng pagtataksil, ng “double cross,” at ng malagim na realidad sa laban kontra droga. Ito ang detalyadong salaysay ng huling pitong araw ni Police Staff Sergeant Renato Casaway Jr., at kung paano nabunyag ang isa sa mga pinaka-nakakapanlumong tagpo sa kasaysayan ng kapulisan sa Central Luzon.

January 24, 2026. Araw ng Sabado. Espesyal ang araw na ito para sa pamilya Casaway dahil ito ang ika-46 na kaarawan ni Staff Sergeant Renato “Junjun” Casaway Jr. Isang respetadong pulis na naka-assign sa Police Regional Office 3 Drug Enforcement and Special Operations Unit. Kilala siya bilang tapat, masipag, at walang bahid ang serbisyo.

Ayon sa kanyang maybahay, maayos ang simula ng kanilang umaga. Bandang alas-otso y media ng umaga, nagpaalam si Junjun. May kailangan daw siyang kitain na “asset” o impormante sa Malolos, Bulacan. Sa trabaho ng isang intel operative, normal ang ganitong lakad. Biglaan, mabilisan, at kailangan ng diskresyon. Nangako siya sa kanyang misis: “Saglit lang ako, uuwi ako agad.”

Suot ang kanyang hooded jacket at sakay ng kanyang SkyGo 150 na motorsiklo, umalis si Casaway sa kanilang tahanan sa Baliwag, Bulacan. Ang hindi alam ng kanyang pamilya, iyon na ang huling beses na makikita nila siyang nakakangiti at buhay. Ang pangakong pag-uwi ay mapapako dahil sa isang maitim na balak na naghihintay sa kanya sa kanyang destinasyon.

Habang abala ang pamilya sa pagluluto at paghahanda para sa birthday dinner, lumilipas ang oras. Tanghali, hapon, hanggang sa dumilim na ang paligid. Wala pa rin si Junjun. Nagsimulang mag-alala ang kanyang asawa. Hindi gawain ni Junjun ang hindi tumupad sa usapan, lalo na’t birthday niya. Alam niyang naghihintay ang kanyang mga anak.

Sinubukan nilang tawagan ang kanyang cellphone. Sa una, ring lang ito ng ring. Hanggang sa hindi na ito sumagot at tuluyan nang namatay ang linya. Dito na pumasok ang matinding kaba sa dibdib ng pamilya. Iba ang pakiramdam kapag alam mong nasa delikadong linya ng trabaho ang iyong asawa. Bawat minutong lumilipas na walang paramdam ay tila habambuhay na paghihirap.

Nagpalipas sila ng gabi na dilat ang mga mata. Baka may emergency operation lang. Baka na-lowbat lang. Pero pagsapit ng umaga ng January 25, hindi na mapalagay ang kanyang misis. Agad siyang nagtungo sa Baliwag City Police Station para i-report na “missing” ang kanyang asawa. Agad namang umaksyon ang kapulisan at naglabas ng flash alarm para mahanap ang kanilang kasamahan.

Bumuo ng Special Investigation Task Group (SITG) ang pulisya. Hindi biro na mawala ang isang operatiba, lalo na’t nakatoka ito sa drug enforcement. Sinimulan nila ang “backtracking.” Saan siya huling nakita? Sino ang huli niyang kausap? Dito nagsimulang lumutang ang mga pangalan at unti-unting nabuo ang puzzle na magtuturo sa isang subdivision sa Malolos.

Sa paglalim ng imbestigasyon, natuklasan ng mga otoridad na ang sadya pala ni Casaway sa Malolos ay para kitain ang kanyang asset na si Julian Salamat. Pero may isang nakakagulat na detalye ang lumabas—may isa pang pulis na sangkot. Lumabas ang pangalan ni Corporal Vevencio Abalos.

Noong January 30, inimbitahan ng mga imbestigador si Corporal Abalos. Ang hinala, may nalalaman siya pero nanahimik lang. At tama nga ang hinala. Umamin si Abalos na noong gabi ng January 24, nagpunta sa kanya si Julian Salamat (ang asset ni Casaway) at inamin nito ang krimen. Ayon sa kwento, napatay nila si Casaway.

Ang nakakagalit sa puntong ito, sa halip na hulihin ni Corporal Abalos si Salamat o i-report agad sa himpilan ang pangyayari, pinili niyang manahimik. “Concealment” o pagtatago ng impormasyon ang naging kaso niya. Isipin mo, kapwa mo pulis ang nawawala, alam mo na ang nangyari, pero hinayaan mong magdusa ang pamilya sa paghahanap ng ilang araw. Ito ang unang dagok ng pagtataksil sa kwentong ito.

Pero hindi doon nagtatapos ang kwento. Noong hapon din ng January 30, lumutang ang isang testigo na siyang magbibigay ng susi kung nasaan ang katawan ni Casaway. Kinilala ang lalaking ito na si Mark Vincent de Santar. Siya ang “smoking gun” ng kaso. Hindi lang siya basta testigo, kasama siya sa mga inutusan at nakasaksi sa pangyayari.

Itinuro ni Mark Vincent ang lokasyon: Isang bahay sa Green Street, Felicisima Village, Barangay Mohon, Malolos City. Ang bahay na ito ay pagmamay-ari ni Oliver Paul Mauricio. Para sa mga taga-Bulacan, pamilyar ang apelyidong Mauricio. Si Oliver ay anak ng beteranong journalist na si Orlan Mauricio.

Bandang 11:30 ng gabi, January 30, sumugod ang pwersa ng PRO3, Malolos Police, at SOCO sa naturang bahay. Dinala sila ni Mark Vincent sa likod ng bahay. Doon, may isang ginagawang septic tank. Pero kakaiba ang itsura nito—bagong semento, makapal, at tila minadali ang pagtatakip.

Dito na nagsimula ang isa sa pinakamabigat na operasyon ng mga operatiba. Ang hukayin ang kinalalagyan ng kanilang kasamahan. Hindi naging madali ang proseso. Matigas ang semento. Kinailangan nilang gumamit ng mga heavy tools para tibagin ito. Inaabot sila ng halos tatlong oras.

Habang binabaklas ang semento, ramdam mo ang bigat ng hangin sa paligid. Tahimik ang lahat, naghihintay, umaasa na sana mali ang impormasyon, pero handa sa pinakamasakit na katotohanan. At pagsapit ng alas-dos ng madaling araw, January 31, tumambad sa kanila ang isang senaryo na dudurog sa puso ng kahit sinong makakakita.

Sa ilalim ng semento, sa loob ng masikip na septic tank, natagpuan ang katawan ni Staff Sergeant Casaway. Dahil pitong araw na ang nakalipas, nasa “advanced state of decomposition” na ito o nagsisimula nang maagnas. Pero positibo siyang kinilala ng kanyang asawa. Isipin ang sakit ng misis—nakita niya ang kanyang mahal na asawa sa ganoong kalagayan, itinapon na parang basura.

Kasama ring nakuha sa hukay ang kanyang helmet, mga basyo ng bala, at ilang personal na gamit. Sa autopsy report, lumabas na nagtamo siya ng tatlong tama ng bala. Ang nakakaiyak na detalye: dalawa sa mga bala ay tumama sa kanyang kamay. Ibig sabihin, sinubukan pa niyang sanggahin ang mga putok. Lumaban siya. Gusto niyang mabuhay. Pero ang ikatlong bala na tumama sa ulo ang naging sanhi ng kanyang pagpanaw.

Ang tanong ng bayan: Bakit? Ano ang motibo? Dito pumapasok ang anggulo ng iligal na droga. Lumalabas sa imbestigasyon na matagal nang minamanmanan ng grupo ni Casaway ang operasyon ng iligal na droga na konektado kay Oliver Paul Mauricio.

Ginamit ni Casaway si Julian Salamat bilang asset para makakuha ng impormasyon sa loob. Epektibo ito noong una. Noong December 2025, may nahuli silang tauhan nina Mauricio dahil sa tip ni Salamat. Pero ito rin ang naging simula ng katapusan. Nagalit ang sindikato. Naging tinik sa lalamunan nila si Casaway.

Ayon sa testigo, para makabawi at hindi madamay, “bumaligtad” si Julian Salamat. Ibinenta niya ang kanyang handler. Ito ang tinatawag na “double cross.” Pinalabas nilang may ibibigay na impormasyon o regalo kaya pinapunta si Casaway sa bahay sa Malolos noong birthday niya. Isa pala itong patibong.

Nakuhanan ng CCTV ang mga pangyayari. Kitang-kita sa footage ang pagdating ni Casaway sa garahe ng bahay. Pumasok siya, sumunod si Salamat. Maya-maya lang, umalingawngaw na ang mga putok ng baril. Taliwas sa sinabi ng pulis na si Abalos na “naabutan” lang, planado ang lahat. Pagkatapos ng putukan, makikita sa video si Salamat na lumabas at tumawag ng mga kasama. Maririnig pa ang mga katagang “Dahan-dahan, tutulo ang dugo.”

Sa ngayon, hawak na ng pulisya ang ilang mga suspek. Una, si Oliver Paul Mauricio, ang may-ari ng bahay at sinasabing lider ng grupo. Pangalawa, si Corporal Vevencio Abalos, ang pulis na nagtago ng katotohanan. Pangatlo, si Mark Vincent de Santar, ang testigo na umamin din sa partisipasyon sa paglilibing. At dalawa pang tauhan na tumulong sa pagsemento.

Gayunpaman, marami pa ang pinaghahanap. Top priority ngayon si Julian Salamat, ang gunman at traydor na asset. Nag-alok na si DILG Secretary Jonvic Remulla ng 1 milyong pisong pabuya para sa ikadarakip niya.

Kasama rin sa mga “person of interest” at pinaghahanap ang amang journalist na si Orlan Mauricio. Ayon sa PNP, mahirap paniwalaan na wala siyang alam. Ang bahay niya ay nasa parehong compound, ilang metro lang ang layo sa pinangyarihan ng krimen. Imposibleng hindi niya narinig ang sunod-sunod na putok ng baril. Dagdag pa rito, may walo pang “John Does” na miyembro umano ng isang riders club na nasa paligid noong mangyari ang insidente.

Ang kwentong ito ay isang malaking sampal sa mukha ng lipunan. Ipinapakita nito na kahit ang mga may otoridad ay hindi ligtas sa karahasan ng mga sindikato. Ito ay isang paalala sa panganib na sinusuong ng ating mga kapulisan araw-araw, lalo na ang mga nasa anti-drug units.

Para sa pamilya Casaway, wala nang mas sasakit pa sa ganitong pagkawala. Ang birthday na dapat sana’y masaya ay naging anibersaryo ng trahedya. Naiuwi na ang abo ni Casaway sa kanyang probinsya sa Cagayan, pero ang sigaw ng katarungan ay hindi matatahimik.

Ang nakakalungkot na realidad, may mga kasamahan sa serbisyo na handang ipagpalit ang prinsipyo. Ang kaso ni Corporal Abalos ay nagpapakita ng “internal cleansing” na kailangan sa hanay ng PNP. Pero sa kabilang banda, ang dedikasyon ng mga pulis na naghanap at naghukay kay Casaway ay nagpapakita na marami pa ring tapat sa serbisyo.

Bumaha ng reaksyon sa social media. Halos lahat ay galit at naaawa. Narito ang ilan sa mga sentimyento ng mga netizens:

“Grabe, birthday pa naman niya. Ang sakit isipin na yung mga taong pinagkakatiwalaan mo, sila pa ang titira sa’yo patalikod. Condolence sa family.”

“Nakakakilabot yung sementuhin sa septic tank. Walang awa! Hustisya para kay Sir Casaway. Sana mahuli na yung Julian Salamat na yan.”

“Dapat bitay ang parusa sa mga gumawa nito, lalo na sa pulis na kasabwat. Traydor sa bayan!”

“Saludo ako kay Sir Casaway. Hanggang huli, lumaban siya (base sa tama sa kamay). Tunay na bayani. Nakakaiyak.”

Ang kasong ito ay hindi pa tapos. “Case Closed” man sa mata ng ilan dahil identified na ang mga suspek, pero hangga’t hindi nahuhuli ang gunman at ang iba pang utak sa krimen, hindi matatahimik ang kaluluwa ni Staff Sergeant Casaway.

Ang hamon ngayon ay nasa ating mga mamamayan at sa otoridad. Huwag nating hayaang maging isa na naman itong “cold case.” Ang pamilyang naulila ay nangangailangan ng ating suporta at panalangin.

Para sa mga nakakaalam kung nasaan si Julian Salamat at ang iba pang suspek, huwag kayong matakot magsalita. Ang 1 milyong pabuya ay malaking bagay, pero mas malaking bagay ang konsensya at katarungan.

Ano ang masasabi mo sa karumal-dumal na sinapit ng ating bayaning pulis? Sa tingin mo, gaano kalalim ang impluwensya ng mga suspek? I-comment ang inyong saloobin sa ibaba at i-share ang artikulong ito para kalampagin ang hustisya. Huwag nating hayaang mabaon sa limot ang kwento ni Police Staff Sergeant Renato Casaway Jr.