Sa isang tahimik na umaga sa lungsod, isang balitang hindi inaasahan ang biglang kumalat at gumising sa damdamin ng marami. Isang pamamaalam na walang babala, isang lungkot na tila dumaan sa bawat tahanan—ganito inilalarawan ng mga nakabasa ang kathang-isip na pangyayari na umano’y yumanig sa pamilya nina Hayden Kho at Vicki Belo. Sa likod ng kanilang mga ngiti sa kamera at matatag na presensya sa publiko, inilalarawan ng kuwentong ito ang isang sandaling nagpabago sa takbo ng kanilang mga puso.

Ayon sa salaysay, nagsimula ang lahat sa isang karaniwang gabi. Tahimik ang bahay, banayad ang ilaw, at may halong pagod at pag-asa ang hangin. Walang sinuman ang nag-akala na ang gabing iyon ang huling magiging buo ang lahat. Sa kuwentong ito, isang mahal sa buhay ang nagpaalam nang hindi inaasahan—hindi sa pamamagitan ng salita, kundi sa katahimikan na mas mabigat pa sa sigaw.

Inilarawan ang reaksyon ni Hayden bilang isang lalaking biglang natigilan sa gitna ng kanyang mga plano. Sa bawat hakbang niya sa pasilyo, tila bumibigat ang hangin. Ang mga alaala—mga tawanan, simpleng hapunan, at pangarap na pinag-usapan—ay nagbalik sa isang iglap. Ang katahimikan ay naging ingay sa kanyang isip, at ang mga tanong ay sunod-sunod: “Bakit ngayon? Bakit ganito?”

Samantala, si Vicki naman ay inilalarawan bilang isang ina at asawa na piniling maging matatag sa gitna ng unos. Sa kuwentong ito, hindi niya itinago ang luha, ngunit pinili niyang harapin ang sakit nang may dignidad. Sa bawat pagyakap niya sa mga taong dumamay, ramdam ang bigat ng pamamaalam at ang lakas na kailangan upang magpatuloy. Ang kanyang mga mata ay puno ng lungkot, ngunit may sinag ng pag-asa—isang paalala na kahit sa gitna ng trahedya, may puwang pa rin para sa liwanag.

Habang kumakalat ang balita sa kathang-isip na mundo ng kuwentong ito, dumagsa ang mga mensahe ng pakikiramay. Mga kaibigan, kasamahan, at maging mga taong hindi nila personal na kilala ay nagpadala ng dasal at suporta. Ang bawat mensahe ay tila isang hibla ng lakas na unti-unting bumabalot sa sugat ng kanilang mga puso.

Isinasaad din ng kuwento ang mga sandaling tahimik—ang mga oras na walang kamera, walang ingay, at walang paliwanag. Doon lumalabas ang tunay na bigat ng pamamaalam. Sa isang eksena, inilarawan ang isang lumang larawan sa mesa, bahagyang kupas ngunit puno ng alaala. Isang simpleng bagay na nagiging simbolo ng pagmamahal na hindi kailanman mawawala.

Sa gitna ng lahat, binibigyang-diin ng kathang-isip na salaysay ang halaga ng pamilya. Ipinapakita na kahit ang mga taong tila may lahat—tagumpay, impluwensiya, at karangalan—ay hindi ligtas sa sakit ng pagkawala. Ang trahedya, kahit gawa-gawa, ay nagsisilbing salamin ng karanasan ng marami: ang matutong magpaalam, ang matutong magluksa, at ang matutong magmahal muli sa kabila ng sakit.

May bahagi rin sa kuwento na nagsasalaysay ng pagbangon. Hindi agad, hindi madali, ngunit unti-unti. Sa bawat umaga, may bagong desisyon na huminga, magmahal, at magpatuloy. Ang lungkot ay hindi nawawala, ngunit natutong mabuhay kasama nito. Sa ganitong paraan, ang pamamaalam ay nagiging paalala—na ang oras ay mahalaga, at ang bawat sandali kasama ang mahal sa buhay ay isang biyaya.

Sa huli, ang kathang-isip na trahedyang ito ay hindi lamang tungkol sa pagkawala. Ito ay tungkol sa pag-ibig na naiwan, sa mga alaala na mananatili, at sa lakas na natatagpuan sa gitna ng pinakamadilim na oras. Isang kuwento ng sakit at pag-asa, ng luha at tapang—isang paalala na kahit ang pamamaalam ay maaaring maging simula ng mas malalim na pag-unawa sa buhay.

At sa tahimik na pagtatapos ng salaysay, nananatili ang isang tanong sa puso ng mambabasa: kung dumating ang sandaling kailangan mong magpaalam, paano mo pipiliing magmahal habang may oras pa?