Sa kultura ng mga Muslim sa Lanao del Sur, ang mga kababaihan at kabataan ay itinuturing na mga hiyas. Sila ay ginagalang, pinoprotektahan, at minamahal ng komunidad. Ang karahasan laban sa isang inosenteng bata ay hindi lamang krimen sa batas ng tao, kundi isang malaking kasalanan na yumanig sa payapang bayan ng Ditsaan-Ramain.

Ngunit noong Enero ng taong 2026, ang kapayapaang ito ay binasag ng isang karumal-dumal na krimen. Isang krimen na sobrang brutal, tila hindi gawa ng tao kundi ng isang demonyong nagtatago sa anyo ng isang maamong kapitbahay.

Ito ang kwento ni Alna Malaubang. Ang batang nangarap maging pulis, ang anak na hindi nahihiyang magsabi ng “I love you,” at ang biktimang dumanas ng impyerno sa kamay ng taong pinagkatiwalaan niya.

KABANATA 1: ANG MUNTING PANGARAP SA GANDANGATO

Si Alna Malaubang ay isinilang noong 2015. Lumaki siya sa Purok Hinagdong, Barangay Gandangato, sa bayan ng Ditsaan-Ramain, Lanao del Sur. Mula sa isang payak na pamilya, namuhay sila nang simple ngunit masaya. Ang kanyang mga magulang ay mga “Balik-Islam,” mga taong yumakap muli sa pananampalatayang Islam at namumuhay nang marangal.

Ang kanyang ama ay isang construction worker na handang pasukin ang kahit anong ekstrang trabaho para lang maitaguyod ang kanilang walong anak. Si Alna, bilang pangalawa sa bunso, ay natural na malambing. Siya ang source of joy ng tahanan.

Ang Pangarap na Maging Pulis Sa murang edad, nakitaan na siya ng pagiging responsable. Pagkatapos ng klase, hindi siya naglalakwatsa. Umuuwi siya agad para tumulong sa gawaing bahay. Madalas niyang sabihin sa kanyang pamilya: “Gusto kong maging pulis balang araw.” Hindi lang para humawak ng baril, kundi para makatulong sa kanyang mga magulang at maiahon sila sa hirap. Alam niyang edukasyon lang ang tanging yaman na maipapamana sa kanya, kaya naman pinagbubuti niya ang kanyang pag-aaral sa Barimbingan Elementary School bilang isang Grade 6 student.

Sino ang mag-aakala na ang batang nangangarap maging tagapagtanggol ng bayan ay magiging biktima ng kawalan ng proteksyon?

KABANATA 2: ENERO 19, 2026 — ANG HULING “I LOVE YOU”

Isang karaniwang araw ang Enero 19. Maagang gumising si Alna. Pumasok sa umaga, umuwi ng tanghali para mananghalian, at naghanda para sa kanyang pang-hapong klase.

Bago siya lumabas ng pinto, lumingon siya sa kanyang ina. “I love you, Mama. Aalis na ako.” Ito ang mga salitang tumatak sa puso ng kanyang ina. Walang nakakaalam na iyon na pala ang huling beses na maririnig ang kanyang tinig. Iyon na ang huling paalam.

Ang daan papunta sa paaralan ay pamilyar kay Alna. Araw-araw niya itong nilalakad para makatipid sa pamasahe. Ito ay isang highway na bagama’t sementado, ay medyo liblib. Makakapal ang mga damo at puno sa gilid, at bihira ang mga bahay. Para sa isang batang lumaki doon, hindi ito nakakatakot. Ito ay daan pauwi. Ito ay daan papasok. Pero sa araw na iyon, ang daang iyon ay naging bitag.

Ang Paghihintay na Walang Hanggan Lumipas ang hapon. Dumating ang takipsilim. Nagtaka ang mga guro at kaklase kung bakit wala si Alna. Nang sumapit ang gabi at hindi pa rin siya umuuwi, nagsimula nang kabahan ang pamilya. “Hindi gawain ni Alna ang hindi umuwi,” sabi ng kanyang ate. Nagsimula silang magtanong-tanong. Nag-post sa social media. Humingi ng tulong. Bawat oras na lumilipas ay parang tinik sa dibdib ng kanyang mga magulang. Hindi sila makatulog. Saan napunta ang kanilang anghel?

KABANATA 3: ANG BANGUNGOT SA ABANDONADONG BAHAY

Enero 20, 2026. Kinabukasan. May dumating na balita. Natagpuan na si Alna. Sa isang saglit, nabuhayan ng loob ang pamilya. “Salamat kay Allah, nakita na siya.” Pero ang pasasalamat ay napalitan ng hagulgol at hiyaw ng pighati.

Natagpuan siya, oo. Pero wala na siyang buhay. Ang tagpo ay dudurog sa puso ng kahit sinong magulang. Sa gilid ng pader ng isang abandonadong bahay, malapit sa sapa at hindi kalayuan sa highway, nakadapa ang katawan ni Alna. Suot pa niya ang kanyang school uniform. Nasa tabi niya ang kanyang jacket. Pero ang kanyang katawan ay nagsusumigaw ng hirap na kanyang dinanas.

Ang Brutal na Sinapit Ayon sa imbestigasyon ng Ditsaan-Ramain Municipal Police Station:

• Naliligo siya sa sarili niyang dugo.
• May mga butas sa kanyang ulo at katawan, tila gawa ng matulis na bagay (pako o steel bar).
• May mga bakas ng paso ng sigarilyo sa kanyang balat.
• May mga galos at pantal sa pulso, palatandaan na siya ay nanlaban o tinalian.
• Malakas ang hinala na siya ay hinalay.

Ang lugar ay tahimik. Walang CCTV. Walang nakakita. Ang tanging saksi ay ang mga damo at ang abandonadong pader na naging sandalan ng kanyang huling hininga. Agad na inilibing si Alna alinsunod sa tradisyong Islam, ngunit ang sigaw ng katarungan ay hindi nailibing kasama niya.

KABANATA 4: ANG PAGBABALAT-KAYO NG DEMONYO

Sa gitna ng imbestigasyon, isang matandang lalaki ang lumapit sa pulisya. Nagpakilala siyang saksi. Siya raw ang nakakita sa bangkay ni Alna. Tawagin natin siyang Alyas “Mang Kanor”. Siya ay residente rin ng lugar. May asawa at walong anak. Ang nakakakilabot? Siya ay tatay ng kaibigan ni Alna. Ka-edad ng anak niya ang biktima.

Sa una, inakala ng lahat na siya ay isang mabuting samaritano. Pero habang tumatagal, habang blangko ang mga pulis, nakonsensya—o marahil ay natakot—si Mang Kanor. Noong Enero 23, 2026, tatlong araw matapos ang krimen, bumalik siya sa pulisya. Hindi para magbigay ng lead, kundi para sumuko.

KABANATA 5: ANG NAKAKAPANINDIG-BALAHIBONG PAG-AMIN

Sa isang video na kumalat, makikita si Mang Kanor. Nakayuko. Mukhang maamong tupa. Parang walang kakayahang pumatay ng langaw. Pero nang buksan niya ang kanyang bibig, lumabas ang detalye ng isang demonyo.

Ang Motibo: Pagnanasa at Oportunidad Inamin niya na kilalang-kilala niya si Alna. Alam niya ang schedule ng bata. Alam niyang tuwing hapon, dadaan ito sa tapat ng bahay nila para sunduin o makipaglaro sa kanyang anak bago pumasok sa eskwela. Dito nabuo ang maitim na balak.

Noong hapong iyon ng Enero 19, inabangan niya si Alna sa liblib na bahagi ng daan. Hinablot niya ang bata. Dinala sa abandonadong bahay sa ibaba. Doon, sa kabila ng pagmamakaawa ng bata, isinagawa niya ang panggagahasa.

Ang Pagpatay Matapos pagsamantalahan, natakot si Mang Kanor. Alam niyang kilala siya ni Alna. Alam niyang magsusumbong ito. Para pagtakpan ang kasalanan, nagdesisyon siyang patayin ang bata. Ayon sa kanyang salaysay:

1. Inuntog niya ang ulo ng bata sa sementadong pader.
2. Kumuha siya ng malaking pako at ginamit ito para saktan at patahimikin ang biktima.

Ginamitan din ng sigarilyo ang katawan ng bata, tanda ng sadismo na mahirap ipaliwanag. Matapos ang krimen, iniwan niya itong parang basahan at umuwi sa sarili niyang pamilya na parang walang nangyari.

KABANATA 6: HUSTISYA AT ANG PANANAGUTAN

Natakot si Mang Kanor hindi dahil sa batas ng tao, kundi dahil sa DNA Examination. Alam niyang sa oras na lumabas ang resulta ng biological evidence sa katawan ni Alna, tuturo ito sa kanya. Takot din siya sa batas ng kanilang relihiyon at kultura, kung saan ang ganitong krimen ay may mabigat na kapalit.

Sa ngayon, nakakulong na ang suspek at nahaharap sa kasong Rape with Murder. Hinihintay na lang ang opisyal na resulta ng DNA test para lalong maidiin siya sa korte. Humingi siya ng tawad. Nagpahayag ng pagsisisi. Pero para sa ina ni Alna na halos mawalan ng bait sa kakaiyak, at para sa amang nagpapakahirap magtrabaho, walang kapatawaran ang sapat.

KONKLUSYON: ISANG PANAWAGAN

Ang pagkamatay ni Alna Malaubang ay isang sampal sa ating lipunan. Ipinapakita nito na ang panganib ay wala sa malayo. Minsan, ang panganib ay ang taong kakilala natin. Ang tatay ng kaibigan. Ang kapitbahay na ngumingiti sa atin.

Para kay Alna, na hindi na matutupad ang pangarap maging pulis: Ang iyong kwento ay magsisilbing mitsa para mas lalo nating bantayan ang ating mga anak. Hindi ka namin kakalimutan.

Hustisya para kay Alna!