Isang tahimik na gabi sa General Santos City ang biglang nabalot ng takot nang isang 19-anyos na estudyante mula sa Barangay Apopong ang hindi na nakauwi matapos magpaalam sa kanyang ama.

Ulan ang bumuhos noong gabing iyon, at kasabay nito ang pagkawala ng dalagang may pangarap maging broadcast journalist. Kinabukasan, natagpuan ang kanyang katawan sa isang bakanteng lote malapit sa isang madilim na bahagi ng kalsada—isang lugar na bihira nang daanan pagsapit ng hatinggabi.

Si Maria (pangalan ayon sa kwento, ngunit itinatago ang tunay na identity para sa pamilya), 19 taong gulang, estudyante sa isang kilalang kolehiyo sa Gensan, ay kilala sa kanyang masigasig na pangarap na maging isa sa mga pinakamahusay na broadcast journalist sa Mindanao.

Araw-araw, nakikita siyang nagsasanay ng pagbasa ng balita sa harap ng salamin, nagrerecord ng mock reports sa cellphone, at sumusulat ng mga artikulo tungkol sa mga isyung panlipunan sa kanilang barangay. “Balang araw, gusto ko pong ibahagi ang mga kwento ng mga api sa radyo at TV,” sabi niya noon sa kanyang mga kaibigan.

Ngunit noong gabing iyon—ika-15 ng Pebrero, habang malakas ang ulan—at 8 PM pa lamang, nagpaalam siya sa kanyang ama na si Mang Tony. “Pa, pupunta lang po ako saglit sa classmate ko para sa group project. Huwag po kayong mag-alala, uuwi po ako agad bago mag-10.” Ngumiti siya, niyakap ang ama, at lumabas sa kanilang simpleng bahay sa Barangay Apopong. Hindi na siya bumalik.

Nagsimula ang pag-aalala nang hindi sumagot ang cellphone niya nang tawagan ito ng kanyang ina. Bandang alas-11 ng gabi, nagpasyang maghanap ang pamilya kasama ang mga kapitbahay. Nagtawag sila sa pulisya, ngunit sinabi ng desk officer na kailangan munang maghintay ng 24 oras bago ideklara bilang missing person. Gayunpaman, dahil sa malakas na ulan at takot sa seguridad, nagpatuloy ang pamilya sa paghahanap.

Kinabukasan, alas-6 ng umaga, isang early riser na naglalakad patungo sa palengke ang nakakita ng isang katawan na nakahandusay sa bakanteng lote malapit sa dating pabrika ng isda—isang lugar na kilala sa mga kwentong multo at madalas na pinagtaguan ng mga adik. Agad niyang tinawagan ang pulisya. Dumating ang Scene of the Crime Operatives (SOCO) at kinilala agad ng pamilya ang katawan—si Maria, puno ng sugat sa katawan, tadtad ng saksak sa leeg, dibdib at tiyan. Ang kanyang damit ay halos punit-punit, may mga bakas ng pakikipaglaban, at ang kanyang cellphone ay wala na sa bulsa.

Ayon sa initial autopsy report mula sa City Health Office, si Maria ay biniktima ng sexual assault bago pinatay. May mga bakas ng pagkakabugbog sa kanyang mukha at braso, na nagpapahiwatig na siya’y hinila at pinilit. Ang sanhi ng kamatayan ay malaking sugat sa leeg na nagdulot ng matinding pagdurugo. “Brutal ito, parang may galit na galit sa biktima,” sabi ng forensic examiner sa mga mamamahayag.

Agad na naglabasan ang mga tsismis sa barangay. May nagsabing nakita raw si Maria noong gabing iyon na sumakay sa isang itim na motor na may dalawang lalaki. May iba namang nagsasabing may nakaaway siyang kaklase dahil sa isang kontrobersyal na investigatibong report na ginawa niya tungkol sa iligal na droga sa kanilang barangay. Si Maria daw ay nagsusulat ng blog tungkol sa “mga nagtatagong sindikato sa Apopong” at nagplano pa ngang i-submit ito sa lokal na istasyon ng radyo.

Isang malaking tanong ang bumangon: Sino ang pumatay sa kanya? Bakit sa bakanteng lote pa? At bakit kailangang saksakin ng maraming beses? Ang mga suspek ay mabilis na itinuro ng pulisya sa tatlong tao: una, ang kanyang dating boyfriend na si Carlo, 20 anyos, na umano’y naiinis dahil binasted siya ni Maria matapos malaman nitong involved sa marijuana. Pangalawa, isang tricycle driver na madalas maghatid sa kanya—si Kuya Ben, na may record ng panggugulo sa mga estudyante. At pangatlo, isang misteryosong lalaki na nakita raw na sumusunod kay Maria sa loob ng isang linggo bago ang insidente.

Sa press conference ng General Santos City Police Office, sinabi ni P/Col. Ramirez na “hindi pa natin isinasantabi ang posibilidad na random act of violence ito dahil sa pagkakataon, pero ang brutality ng krimen ay nagpapahiwatig ng personal na galit.” Naglabas din sila ng composite sketch ng hinihinalang motor rider na nakita sa CCTV ng isang tindahan malapit sa crime scene.

Ang trahedya ni Maria ay nagdulot ng galit sa buong komunidad. Nagmartsa ang mga estudyante mula sa kanyang eskwelahan patungo sa City Hall, hawak ang placards na nagsasabing “Justice for Maria! Stop Violence Against Women!” at “Protect Our Future Journalists!” Marami ang naniniwala na ang kanyang pangarap na maging journalist ang siyang naging dahilan ng kanyang pagkamatay—marahil ay natuklasan niya ang isang malaking sikreto ng isang makapangyarihang grupo sa lungsod.

Hanggang ngayon, ang kaso ay nananatiling unsolved. Ang pamilya ni Maria ay nananawagan sa publiko: “Kung may alam kayong kahit maliit na detalye, mangyaring magsalita. Huwag hayaang maging statistics lang ang buhay ng anak namin.” Ang bakanteng lote na dating tahimik ay naging simbolo na ng takot—isang paalala na kahit sa tahimik na gabi, ang panganib ay maaaring dumating kahit kanino.

Sa kabila ng lahat, ang pangarap ni Maria bilang broadcast journalist ay patuloy na nabubuhay sa mga kwentong ibinahagi ng kanyang mga kaibigan at guro. “Hindi siya namatay nang walang saysay,” sabi ng kanyang best friend. “Ang kanyang kwento ay magiging balita na magpapaalala sa atin na kailangang labanan ang karahasan at itago ang katotohanan.”

Hanggang dito na lamang ang unang bahagi ng imbestigasyon. Habang naghihintay ng hustisya, ang tanong ay nananatili: Sino talaga ang pumatay kay Maria? At gaano karami pang pangarap ang kailangang patayin bago tayo gumising sa katotohanan?