Sa likod ng mga saradong pinto ng isang tahimik na townhouse sa Project 8, Quezon City, may isang kasambahay na unti-unting nabuhay sa bangungot na hindi niya maipaliwanag.

Ang akala niyang simpleng trabaho para sa pamilya ay mauuwi sa isang kasong yayanig sa komunidad at magbubunyag ng madilim na lihim ng mag-asawang kanyang pinagkatiwalaan.

Si Florisa May Badiola, 31 taong gulang, ay isa lamang sa libo-libong kababaihan mula probinsya na nangarap makaahon sa hirap. Noong 2016, iniwan niya ang Basey, Samar upang magtrabaho sa Maynila. Kakamatay lang ng kanyang ama dahil sa stroke.

Nabaon sa utang ang pamilya. Bilang panganay, siya ang umako sa responsibilidad na pag-aralin ang dalawang kapatid at suportahan ang kanyang ina.

Kaya nang may mag-alok sa kanya ng trabaho bilang kasambahay sa isang mag-asawa sa Quezon City, hindi siya nagdalawang-isip. Maayos ang alok: disenteng sahod, sariling maliit na silid, sapat na pagkain, at magaan na gawain—linis, laba, luto, pamamalengke. Para kay Florisa, ito na ang sagot sa kanyang mga panalangin.

Sa unang mga buwan, tahimik at maayos ang lahat. Ang kanyang mga amo, sina Larry at Julie Dumangan, parehong nasa early 40s at walang anak, ay tila disente at magalang. Dating supervisors umano sa call center sa Ortigas, pero kalaunan ay nagbitiw upang mag-negosyo. Hindi malinaw kay Florisa kung anong klaseng negosyo iyon. Wala silang opisina. Laptop lamang sa kwarto at madalas na video calls sa gabi ang napapansin niya.

Habang tumatagal, may mga bagay na hindi niya maipaliwanag. Madalas umalis ang mag-asawa sa gabi at umuuwi kinaumagahan. May mga bisitang dumarating na hindi ipinapakilala. May mga parte ng bahay na mahigpit na ipinagbabawal sa kanya, lalo na ang master bedroom.

Isang madaling araw, bandang alas-kwatro, nagising si Florisa sa malamig na sala. Nakasandal ang likod sa sofa. Magulo ang buhok. Hindi maayos ang damit. Masakit ang ulo at mabigat ang pakiramdam ng katawan, lalo ang kanyang pangibaba. Pilit niyang inalala ang nangyari noong gabi—pero blangko ang kanyang alaala.

Tahimik ang buong bahay. Nakapatay ang ilaw sa kusina. Naka-lock ang pinto ng kwarto ng mag-asawa.

Kinabukasan, normal ang kilos ng kanyang mga amo. Sinabi nilang nahilo lamang siya sa pagod at natagpuan nila itong tulog sa sala. Pinayuhan siyang magpahinga at huwag nang isipin ang nangyari. Ngunit wala siyang nakita ni katiting na pag-aalala sa kanilang mga mukha.

Hindi iyon ang huling beses.

Ilang linggo ang lumipas, muli siyang nagising sa kanyang sariling silid na may parehong pakiramdam—mabigat ang katawan, masakit ang ulo, at walang malinaw na alaala. Tahimik siyang naglinis ng bahay kinabukasan, pero unti-unting nabuo ang kutob na may mali.

Sa ikapitong buwan niya sa bahay, napansin niya ang pagbabago sa kanyang katawan—madaling mapagod, nahihilo, nasusuka. Inisip niyang baka stress lamang. Ngunit nang tumagal, nagpasya siyang magpatingin sa isang maliit na klinika nang hindi alam ng kanyang mga amo.

Doon niya narinig ang balitang yumanig sa kanyang mundo: buntis siya, mahigit dalawang buwan na.

Nanlumo siya. Wala siyang nobyo. Wala siyang kasintahan. At higit sa lahat, wala siyang maalalang may nangyari sa kanya na maaaring magbunga ng pagbubuntis.

Umuwi siyang tahimik. Buong gabi siyang nakaupo sa kama, hawak ang kanyang tiyan. Sa isip niya, nagsimulang magdugtong-dugtong ang mga nawawalang alaala at ang kakaibang kilos ng mag-asawa.

Nang aminin niya ang kanyang pagbubuntis, hindi nagulat sina Larry at Julie. Sa halip, tahimik silang nagkatinginan at iminungkahi na huwag na niyang ituloy ang pagbubuntis. Pinilit pa nilang palabasing baka may boyfriend siya at nagpapasok ng lalaki sa bahay—isang bagay na mariin niyang itinanggi.

Doon lalong tumindi ang kanyang hinala.

May mga pagkakataong naririnig niyang binabanggit ng mag-asawa ang mga salitang “recording,” “client,” at “upload.” Hindi malinaw ang kabuuan ng usapan, pero sapat upang magdulot ng matinding takot sa kanya.

Isang umaga, habang wala ang mag-asawa, nagtungo siya sa barangay at nagpa-blotter. Isinulat niya ang kanyang mga hinala at ang mga kakaibang pangyayari. Ngunit kinagabihan, tila alam na agad ng kanyang mga amo ang kanyang ginawa.

Nagbago ang tono nila. Binantaan siyang kakasuhan ng pagnanakaw. May binanggit silang mga nawawalang gamit na hindi naman niya nakita. Sinabi ring maaari siyang pauwiin sa probinsya nang walang sahod at may kaso pa.

Bilang breadwinner, alam niyang hindi kakayanin ng pamilya niya ang ganitong iskandalo at problema. Mas naging mahigpit ang pagbabantay sa kanya. Hindi na siya pinapayagang lumabas mag-isa. Minsan, tinitingnan pa ang kanyang cellphone.

Isang madaling araw noong Oktubre 2019, nagpasya siyang tumakas.

Nag-impake siya ng ilang damit habang tulog ang mag-asawa. Lumabas siya nang tahimik at sumakay ng jeep papuntang EDSA. Sa halip na bumalik sa probinsya, dumiretso siya sa presinto at lumapit sa Women’s Desk.

Doon niya ibinuhos ang lahat—ang pagkawala ng alaala, ang pagbubuntis, ang mga narinig na usapan, ang mga banta.

Inendorso ang kanyang kaso sa NBI Anti-Trafficking Division. Humingi ng search warrant laban sa bahay ng mag-asawa. Ilang araw na surveillance muna ang isinagawa. Nakita sa pagmamanman na may mga taong pumapasok sa gabi at umaalis bago mag-umaga.

Noong Marso 2019, isinagawa ang raid.

Sa loob ng bahay, natagpuan ang mga computer, external hard drives, at memory cards. Sa unang tingin, ordinaryong files lamang. Ngunit nang suriin ng cybercrime team, lumabas ang nakakagimbal na katotohanan.

May mga video na nagpapakita kay Florisa na tila walang malay, nakahiga sa kama. May mga taong pumapasok sa silid. Hindi malinaw ang mukha ng ilan dahil may maskara o bonnet. Ang petsa at oras ng mga video ay tumutugma sa mga gabing nawalan siya ng alaala.

Natuklasan din ang mga chat logs at records ng bayad mula sa mga dayuhang kliyente. May mga file na ipinapadala kapalit ng malaking halaga. Sa cabinet, may mga bote ng gamot na posibleng pampatulog, ayon sa forensic team.

Hindi lamang pala siya ang biktima. May iba pang kababaihan na nadamay sa iligal na gawain ng mag-asawa.

Inaresto sina Larry at Julie at sinampahan ng patong-patong na kaso kabilang ang sex trafficking, illegal recording, at coercion. Sa korte, sinubukan ng depensa na sabihing may pahintulot si Florisa at nagpapanggap lamang itong walang malay. Ngunit hindi ito pinaniwalaan ng hukuman.

Matapos ang tatlong taon ng paglilitis, lumabas ang hatol noong 2022. Nahatulan ang mag-asawa ng reclusion perpetua at pinagbabayad ng malaking danyos kay Florisa.

Para kay Florisa, hindi madaling burahin ang trauma. Dumaan siya sa counseling ng isang NGO. Unti-unti niyang tinanggap na hindi niya kasalanan ang nangyari. Pinili niyang ituloy ang pagbubuntis kahit hindi niya alam kung sino ang ama ng bata. Hindi na rin siya nagpa-DNA test. Para sa kanya, ang anak ay simbolo ng panibagong simula, hindi ng madilim na nakaraan.

Pagkatapos ng hatol, bumalik siya sa Samar. Tinulungan siyang makahanap ng mapagkakakitaan habang inaalagaan ang kanyang anak. Hindi na siya bumalik sa Maynila.

Sa tahimik na probinsya, unti-unti siyang naghilom. Hindi man mawawala ang alaala, natutunan niyang mabuhay nang may lakas at pag-asa.

Ang kanyang kwento ay paalala na may mga krimeng nagaganap sa likod ng magagarang bahay at mukhang disenteng pamilya. Ngunit kapag may lakas ng loob ang isang biktima na magsalita, may pagkakataong manaig ang hustisya.

Sa gitna ng takot at pang-aabuso, pinili ni Florisa ang katotohanan. At doon nagsimula ang kanyang pagbangon.