Sa likod ng mga pulang kurtina ng politika, may mga lihim na hindi nakasulat sa batas, hindi nababanggit sa mga talumpati, at hindi nakikita sa camera ng midya. Sa loob ng Palasyo ng Malaya, ang tirahan ng kapangyarihan, nananatiling buhay ang mga bulong ng kataksilan at inggit. At sa gitna ng katahimikan, ang buhay ng Pangulo Alejandro Reyes ay muntik nang mabura nang hindi man lang narinig ng sambayanan.

I. Ang Simula ng Lahat

Si Alejandro Reyes ay kilala bilang isang lider na matapang, matuwid, at walang takot na magsiwalat ng katiwalian. Sa unang taon pa lamang ng kanyang termino, maraming opisyal na nasa mataas na posisyon ang natanggal, sinampahan ng kaso, o tumakas palabas ng bansa. Dahil dito, marami ring nagtanim ng galit sa kanya—mga taong nawalan ng kapangyarihan, impluwensya, at kayamanan.

Ang hindi alam ng publiko: Ang galit na iyon ay unti-unting naging isang lihim na alyansa.

Isang alyansa na binubuo ng tatlong heneral, dalawang senador, at isang kilalang negosyanteng may kontrol sa armas at seguridad ng bansa.

At ang kanilang layunin: Tanggalin si Reyes. Permanente.

II. Ang Plano

Ang plano ay masalimuot, matalino, at halos imposibleng mahuli.

Hindi ito simpleng pag-atake. Hindi ito rambulan. Hindi ito barilan. Ito ay isinulat, pinag-aralan, at inensayo sa loob ng anim na buwan.

Pinlano nila ang lahat—ang oras, lokasyon, ang pagputol ng CCTV, pati ang eksaktong pagkilos ng mga tauhan ng seguridad. Ang atake ay gaganapin sa isang maliit na inauguration event sa probinsya ng San Isidro, kung saan inaasahan nilang magiging mas manipis ang seguridad.

Ang plano ay payak:
Tama ang timpla ng lason sa iniinom ng Pangulo.
Isang maliit na pagbabago sa amoy at lasa—walang makakapansin.
Walang dugo, walang bala, walang bakas.

At ang pinakamalaking kasabwat sa lahat:
Ang personal bodyguard na laging nasa likod ng Pangulo.
Isang taong pinagkatiwalaan niya ng kanyang buhay sa loob ng limang taon.

III. Ang Pahiwatig Mula sa Dilim

Ngunit ang plano—hindi kailanman umabot sa huling hakbang.

Dahil isang lihim na mensahe ang dumating sa Palasyo dalawang araw bago ang event.

Isang sulat. Walang pangalan. Walang pirma.

Isang pangungusap lamang:

“Huwag kang uminom sa basong ihahain sa iyo sa San Isidro — ang tray ay may marka sa ilalim: isang maliit na asul na tuldok.”

Sa una, pinagtawanan ito ng ilang opisyal ng Palasyo. Sino naman ang gagawa ng liham na ganyan? Baka prank lamang.

Ngunit ang mata ng Pangulo—hindi kumurap.

Matagal na siyang nakatanggap ng banta. Ngunit ito ay iba. Ito ay eksaktong detalyado.

IV. Ang Araw ng Pag-atake

Dumating ang araw. Kumakaway ang mga tao. Tumutugtog ang banda. Lahat ay tila normal.

Ngunit ang Pangulo—nakatingin sa bawat galaw. Tahimik.

At doon niya nakita:

Isang silver tray. At sa ilalim ng hawakan nito—
Isang maliit na asul na tuldok.

Tumigil ang oras.

Tumingin siya sa bodyguard.

Ang bodyguard ay nakangiti. Isang ngiting hindi niya pa nakikita noon.

Hindi nag-atubili ang Pangulo.

Dahan-dahan niyang iniabot ang baso sa bodyguard.

“Ikaw muna,” aniya, nakangiti rin.

At doon bumagsak ang mundo.

Ang bodyguard ay nagpigil, hindi humawak sa baso, hindi uminom.
At sa sandaling iyon—ang lahat ay nahulog ang maskara.

Tumakbo ang seguridad.
Naglabasan ang baril.
Nagkagulo ang lugar.

At sa gitna ng sigawan, ang Pangulo ay hindi sumigaw, hindi natakot.

Alam na niya.

V. Ang Pagbagsak ng Alyansa

Sa loob ng 48 oras, anim na opisyal ng gobyerno ang nadakip.
Tatlo ang tumakas palabas ng bansa.
Isang negosyante ang natagpuang patay sa loob ng kanyang villa.

At ang bodyguard—ang taong minsang tinuring ng Pangulo na kapatid—ay ikinulong, walang piyansa.

Ngunit ang tanong na hindi pa rin nasasagot hanggang ngayon:

Sino ang nagpadala ng lihim na sulat?
Sino ang nagligtas sa Pangulo?
Bakit niya alam ang lahat ng detalye?

VI. Isang Bulong na Diyos Lang ang Nakakarinig

Sabi ng ilan:
Isang tauhan sa loob ng alyansa ang nagbago ng isip.

Sabi ng iba:
Isang pari ang nagpadala matapos magkaroon ng “pangitain”.

Ngunit may nagsabi rin:

“Hindi tao ang nagpadala ng sulat. Ang Diyos mismo ang kumilos.”

At mula noon, may isang paniniwala na kumalat:

Kapag ang isang lider ay tunay na para sa bayan—hindi siya basta mawawala.