Sa isang tahimik na umaga na dapat sana’y karaniwan lang, biglang sumabog ang social media sa isang video na umani ng milyon-milyong views sa loob lamang ng ilang oras. Sa video, makikita ang isang lalaking tinatawag na Vince—diretso, matapang, at walang preno—habang nakikipagbanggaan ng salita sa gitna ng isang masikip na parking area. Ang kanyang sigaw ay malinaw at puno ng galit: “Grabe ka, Vince, ang kapal ng mukha mo!”—isang linya na agad naging meme, hashtag, at mitsa ng mas malalim na kuwento.

Ayon sa salaysay ng mga netizen, ang insidenteng iyon ay nagsimula umano sa isang lihim na dokumentong nag-leak online. Sa kathang-isip na dokumentong ito, may mga pirma, petsa, at transaksyong may kaugnayan sa DPWH—isang ahensyang palaging nasa sentro ng malalaking proyekto. Hindi nagtagal, pumasok sa eksena ang pangalan ni Imee Marcos, na sa kuwento’y inilalarawan bilang isang matalas na tagamasid na biglang “nakabisto” sa umano’y pagtatangkang ibalik ang isang bagay na matagal nang nawala.

Sa loob ng ilang oras, nag-iba ang tono ng diskurso. Mula sa simpleng video ng pagtatalo, naging serye ito ng espekulasyon: Ano ang nawawala? Sino ang may pakana? At bakit ngayon lang lumabas ang lahat? Ang pangalan ni Vince ay paulit-ulit na binanggit—minsan bilang biktima, minsan bilang suspek—depende sa kung kaninong bersyon ang pinapakinggan.

Sa kathang-isip na imbestigasyong isinagawa ng isang grupong tinawag na “Grey Folder,” lumitaw umano ang isang pattern ng mga meeting na walang opisyal na minutes, mga tawag na hindi naka-log, at mga biyahe na walang malinaw na paliwanag. Sa bawat detalye, lalong umiinit ang tanong ng publiko. Ang DPWH, sa kuwentong ito, ay tila naging simbolo ng mas malaking problema—ang anino ng kapangyarihang gumagalaw sa likod ng kurtina.

Samantala, si Imee Marcos, ayon sa naratibo, ay hindi basta pumasok sa eksena. Inilarawan siya bilang isang karakter na may mahabang pasensya at tahimik na pag-oobserba. Sa isang press conference na kathang-isip din, binanggit niya ang salitang “pananagutan” nang ilang beses—sapat para magliyab ang mga komentaryo at opinyon. May mga pumalakpak, may mga kumontra, at may mga nagsabing isa lamang itong pampulitikang palabas.

Habang lumalalim ang kuwento, mas naging personal ang mga pahayag. May lumabas na dating kaibigan ni Vince na nagsabing matagal na raw itong may dalang sikreto. May isa namang dating katrabaho na mariing itinanggi ang lahat at sinabing ang video ay pinutol at in-edit para magmukhang mas masama ang sitwasyon. Sa mundo ng social media, ang katotohanan ay madalas nahahati sa kung sinong mas malakas ang boses.

Isang gabi, muling nag-trending ang pangalan ni Vince matapos ang isang live stream na umabot ng dalawang oras. Dito, ikinuwento niya ang kanyang bersyon: ang takot, ang pressure, at ang desisyong manahimik noon para protektahan ang mga taong mahal niya. Ngunit sa huli, aniya, dumating ang puntong hindi na niya kayang dalhin mag-isa ang bigat ng lahat.

Sa kathang-isip na pagtatapos ng unang yugto ng kuwentong ito, walang malinaw na panalo o talo. Ang publiko ay naiwan na may mas maraming tanong kaysa sagot. Totoo bang may ibinabalik? Totoo bang may nabisto? O isa lamang itong salamin ng kung paano gumagana ang kapangyarihan at impluwensya sa panahon ng viral na impormasyon?

Ang sigurado lamang: sa isang iglap, ang isang sigaw sa parking area ay naging mitsa ng mas malawak na diskusyon. At sa mundong ginagalawan natin—kung saan ang bawat video ay maaaring magbago ng reputasyon—ang kuwento nina Vince, ang DPWH, at ang pagpasok ni Imee Marcos ay nagsisilbing paalala na hindi lahat ng nakikita ay buo, at hindi lahat ng naririnig ay totoo.

Sa huli, ang hatol ay nasa mga mata ng nagbabasa. Sa pagitan ng linya ng galit at katahimikan, doon madalas nagtatago ang pinakamalaking lihim.