Sa mata ng publiko, ang mundo ng showbiz ay tila isang entablado ng liwanag. Kumikinang ang mga ngiti. Umaapaw ang palakpakan. At tila walang puwang para sa dilim. Ngunit minsan, ang pinakamalupit na bangungot ay hindi nagmumula sa mga kaaway sa labas, kundi sa mismong mga taong akala mo’y kakampi mo habang-buhay.

Ito ang sinapit ng beteranang aktres na si Glydel Mercado—isang kwentong yumanig hindi lang sa mundo ng showbiz, kundi pati sa paniniwala ng marami tungkol sa pamilya, inggit, at ang kakayahan ng kasamaan na magkubli sa likod ng dugo at apelyido.

Isang Aktres na May Lahat… Hanggang Biglang Wala

Sa loob ng maraming taon, si Glydel Mercado ay kinilala bilang isa sa pinaka-mahusay na aktres ng kanyang henerasyon. Babaeng kayang umiyak nang hindi pilit. Kayang magalit nang hindi sumisigaw. Kayang magdala ng bigat ng isang karakter nang walang arte.

Sa likod ng kamera, maayos ang kanyang buhay. May matatag na pamilya. Isang mapagmahal na asawa sa katauhan ni Tonton Gutierrez. Isang tahanang puno ng pangarap at pasasalamat. Para sa marami, si Glydel ay simbolo ng isang babaeng pinagpala.

Ngunit ayon nga sa kasabihan, hindi lahat ng biyaya ay tinatanggap ng lahat nang may tuwa.

Ang Sakit na Walang Pangalan

Nagsimula ang lahat sa kakaibang panghihina. Hindi ito biglaan. Hindi rin ito dramatiko. Unti-unti lamang. Araw-araw, may nawawala. Lakas. Sigla. Gana sa buhay.

Nagpatingin si Glydel sa mga doktor. Sumailalim sa mga test. Blood work. Scans. Check-up. Isa-isa. Paulit-ulit.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, iisa ang sagot ng siyensya: wala siyang sakit.

Sa papel, siya ay malusog.
Sa realidad, tila may unti-unting kumikitil sa kanyang pagkatao.

Habang lumilipas ang mga araw, mas lalong lumalim ang takot. Ano ang kalaban kung wala itong mukha? Ano ang lalabanan kung wala itong pangalan?

Kapag Nabigo ang Siyensya, Saan Ka Kakapit?

Hindi na mabilang ang gabing halos maubos ang luha ng pamilya. Ang makita ang isang taong mahal mo na unti-unting nauupos, habang wala kang magawa, ay isang uri ng impyernong walang apoy ngunit may walang katapusang sakit.

Sa puntong iyon, napilitan silang lumingon sa mga paniniwalang matagal nang ibinubulong sa lipunang Pilipino—mga paniniwalang kadalasan ay tinatabunan ng modernong mundo, ngunit nananatiling buhay sa ilalim ng kamalayan ng marami.

Dito pumasok ang salitang matagal nang kinatatakutan ngunit bihirang banggitin nang malakas: kulam.

Ang Nakakagimbal na Pagtuklas

Sa tulong ng isang albularyo o faith healer, unti-unting lumitaw ang isang katotohanang mas masakit pa kaysa sa mismong karamdaman.

Ang sakit ni Glydel ay hindi natural.
At ang mas masahol… hindi galing sa estranghero.

Ayon sa ibinunyag sa kanya, ang kulam ay nagmula sa sariling pamilya.

Isang kadugo. Isang taong kilala. Isang taong nakakasabay sa hapag-kainan. Isang taong marunong ngumiti habang unti-unting winawasak ka.

Sa isang iglap, ang salitang “pamilya” ay nabahiran ng takot.

Inggit: Ang Pinakamatandang Lason

Sa mga kwentong may kinalaman sa kulam, iisa ang madalas na ugat: inggit.

Inggit sa tagumpay.
Inggit sa kasikatan.
Inggit sa masayang pamilya.
Inggit sa isang buhay na tila kumpleto.

Para sa isang pusong pinapatay ng inggit, ang tagumpay ng iba ay hindi inspirasyon—ito ay insulto. At sa halip na magsikap, pinipili ang mas madilim na landas.

Hindi ibinunyag ni Glydel ang pagkakakilanlan ng kamag-anak. Isang desisyong nagpakita ng kanyang lalim bilang tao. Dahil sa halip na maghiganti, pinili niya ang katahimikan. Pinili niya ang paggaling.

Laban Para sa Buhay at Kaluluwa

Hindi naging madali ang kanyang pagbawi. Kinailangan ng kombinasyon ng lahat ng puwedeng sandata.

Medikal na pangangalaga para sa katawan.
Dasal para sa kaluluwa.
Pananampalataya para sa isip.
At walang sawang pagmamahal mula sa kanyang pamilya.

May mga gabi ng takot. May mga araw ng panghihina. May mga sandaling mapapatanong ka kung aabot ka pa ba sa umaga.

Ngunit unti-unti, may bumalik. Lakas. Liwanag. Pag-asa.

Ang Pinakamahirap na Bahagi: Pagpapatawad

Marahil ang pinakamabigat na yugto sa kanyang paglalakbay ay hindi ang sakit, kundi ang kaalamang ang nagtangkang pumatay sa kanya ay kapamilya.

Ang galit ay natural.
Ang takot ay makatwiran.
Ngunit ang pagpapatawad… iyon ang pinakamahirap.

At doon nagwagi si Glydel.

Hindi niya pinayagang manatili sa kanyang puso ang poot. Dahil ayon sa kanya, ang galit ang siyang tunay na nagpapahina. Ang pagpapatawad ang siyang nagputol sa kapangyarihan ng kadiliman.

Isang Babala sa Lahat

Ang kwento ni Glydel Mercado ay hindi simpleng horror story. Ito ay salamin.

Isang paalala na ang inggit ay hindi biro.
Na ang kasamaan ay hindi laging may anyo ng halimaw.
Na minsan, ito ay may mukha ng kamag-anak, kaibigan, o taong pinagkakatiwalaan mo.

Ngunit ito rin ay kwento ng pagbangon.

Na sa kabila ng pinakamadilim na pagtataksil, may liwanag pa ring mas malakas.
Na ang pananampalataya, kapag sinamahan ng pagmamahal, ay kayang talunin ang anumang kulam—kahit pa ito’y nagmula sa sariling bakuran.

Isang Survivor, Hindi Isang Biktima

Ngayon, si Glydel Mercado ay hindi lamang isang aktres. Siya ay isang survivor. Isang babaeng tumingin sa mata ng kamatayan at hindi umatras.

Ang kanyang pagbabahagi ay hindi para manakot, kundi para magmulat. Para ipaalala na maging mapagmatyag. Maging mapagkumbaba. At higit sa lahat, maging mapagpatawad.

Dahil sa huli, ang tunay na proteksyon laban sa kadiliman ay hindi anting-anting o orasyon—kundi isang pusong hindi kayang lamunin ng inggit.

At iyon ang tunay na comeback ni Glydel Mercado.
Isang comeback na hindi scripted.
Isang comeback na isinulat ng buhay mismo.