Mainit na naman ang pulitika, pero sa pagkakataong ito, tila hindi ang administrasyon ang tinamaan—kundi ang mismong mga bumabatikos. Isang viral video ang umuugong ngayon na naglalantad ng isang masakit na katotohanan: maling pader ang binangga ng mga nag-aaklas.

Akala nila, isang tao lang ang kalaban. Pero ang totoo, batas at sistema ang kanilang hinamon—at dito sila nadulas.

Habang panay ang sigaw ng “People Power” at panawagan ng pagkilos, kapansin-pansin ang katahimikan ng masa. Walang dagsa. Walang alon. Walang galaw. Ipinapakita lang nito na pagod na ang mga Pilipino sa ingay, drama, at walang katapusang bangayan. Mas pinili ng marami ang manahimik kaysa makisawsaw sa gulong walang malinaw na direksyon.

Mas lalong naging alanganin ang sitwasyon nang lumabas ang mga pahayag na tila kanya-kanyang hugas-kamay. May mga boses na umaamin—paikot, palusot, at halatang nag-iingat. Kapag lumulubog ang barko, unahan sa pagtalon ang mga sakay.

Dagdag pa rito ang mga isyung ibinabato pabalik: alegasyon ng anomalya, kuwestiyonableng pondo, at proyektong may bahid ng duda. Sa mata ng publiko, mahirap magpanggap na malinis kung may putik sa sariling bakuran.

Ang tinatawag na “malaking pader” ay malinaw na hindi lang isang lider—kundi ang Konstitusyon at mga institusyong gumagana. At kapag batas ang humarang sa’yo, kahit gaano ka pa kaingay, titigil ka talaga.

May kasabihan: “Ang kahariang nagkakawatak-watak laban sa sarili ay babagsak.” At sa nangyayari ngayon, tila internal na gulo ang unti-unting kumakain sa kanilang hanay. Walang kailangang gawin ang administrasyon—sila mismo ang nagkakagiba.