Sa loob ng maraming buwan, usap-usapan sa mga kapihan, sa social media, at maging sa mga bulung-bulungan sa mga opisina ang isang misteryosong dokumentong umano’y matagal nang nakatago sa pinakamalalim na sulok ng isang silid na hindi basta-basta nabubuksan.

Ang dokumentong ito—na ayon sa ilang insiders ay naglalaman ng impormasyon na kayang yugin ang pinakamataas na antas ng pamahalaan—ay naging sentro ng haka-haka. Ngunit walang sino man ang may lakas ng loob na magsalita. Hanggang ngayon.

Ngayong araw, sa isang kaganapang hindi inaasahan maging ng pinakamahuhusay na analista, isang dating opisyal—na sa kadahilanang pangseguridad ay hindi muna pinangalanan—ang biglang lumantad at nagpahayag ng isang nakakagulat na pahayag: “Panahon na para malaman ng publiko ang hindi nila dapat ay matagal nang alam.”

Mabilis na kumalat ang mga salitang ito sa internet—tila apoy na gumapang sa tuyong damo—na agad nagpa-trending ng maraming hashtag sa loob lamang ng ilang minuto.

Ayon sa source, ang tinutukoy niyang malaking sikreto ay hindi simpleng isyu na maaaring tawanan lamang o palampasin. Ito raw ay isang serye ng mga pangyayaring naganap nang hindi alam ng publiko, at may kinalaman sa isang proyekto na isinagawa nang palihim, sa kadiliman, at sinasabing pinondohan mula sa isang hindi pangkaraniwang pinagmumulan. Hindi pa man inilalabas ang buong detalye, pero ang maliit na pahiwatig na ibinigay ay sapat na upang ang publiko ay hindi mapakali.

Sinabi ng whistleblower na ang proyekto ay tinawag sa loob ng mga dokumento bilang “Project Haraya.” Isang programang diumano’y nilikha upang subukan ang kakayahan ng bansa na tumugon sa matinding krisis—hindi lamang natural, kundi pati politikal. Ngunit ang nakakakilabot na bahagi: tanging apat na tao lamang ang may access dito, at lahat ng tala, video, at ulat ukol dito ay naka-encrypt sa isang sistema na hindi pwedeng pasukin kahit ng mga regular na ahensya.

Mas lalo pang lumalim ang tensyon nang ihayag ng whistleblower na ang proyekto raw ay hindi kailanman natapos. May mga bahaging hindi pa naisusulat, may mga tanong na hindi nasasagot, at higit sa lahat—may mga taong bigla na lamang nawala kasabay ng pagtatapos ng programang ito. Lalong tumindi ang kaba nang sabihing dalawang pangalan sa listahan ng mga nawawala ay mga kilalang personalidad sa loob ng gobyerno.

Habang lumalabas ang mga detalye, mas dumami ang mga haka-haka. May ilan na nagsasabing ang pinaka-sikreto raw na bahagi ng project ay hindi pa talaga nadidiskubre. May iba namang naniniwala na ang whistleblower ay may hawak pang mas matinding impormasyon na hindi niya muna inilalantad dahil sa panganib. Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, isang tanong ang paulit-ulit na binibigkas ng publiko: Ano nga ba talaga ang laman ng dokumentong iyon?

Ang tanging pahiwatig na iniwan ng whistleblower ay isang linya:
“Kapag nabuksan ang dokumentong iyon, mababago ang takbo ng kasaysayan.”

Hindi nagtagal, naglabasan na ang mga independent investigators, analysts, at maging ilang dating opisyal na pilit inuugnay ang kanilang mga hindi pa nasasagot na kaso sa Project Haraya. May mga ulat na lumabas tungkol sa mga hindi pangkaraniwang meeting sa hatinggabi, mga papeles na biglang naglalaho, at mga taong nagbabago ng testimonya pagkatapos makausap ng hindi pinangalanang “mga bisita.”

Sa kabilang banda, may mga grupo na nagsasabing ang lahat ng ito ay bahagi lamang ng isang mas malawak na disinformation movement, at hindi dapat paniwalaan hangga’t walang konkretong ebidensya. Ngunit paano nga ba kung ang ebidensya mismo ay tinatago sa isang lugar na hindi mapuntahan? Paano kung ang mga taong dapat magsiwalat nito ay napipigilan bago pa man sila makapagsalita?

Mas lalo pang naging misteryoso ang lahat nang may kumalat na audio recording na umano’y bahagi ng isang meeting tungkol sa Project Haraya. Hindi malinaw ang boses, hindi rin malinaw ang mga pangalan, ngunit malinaw ang isang linya: “Huwag itong hayaang lumabas, hindi pa sila handa.”

At ngayon, matapos ang unang pagsasalita ng whistleblower, inaasahan na mas maraming impormasyon ang lalabas. Ngunit ang tanong: hanggang kailan siya ligtas? Hanggang saan niya kayang ilabas ang katotohanan? At higit sa lahat—handa ba ang publiko sa kung anuman ang tunay na laman ng dokumentong iyon?

Ang isang bagay ay sigurado: magsisimula pa lamang ang kuwento.