Kung naging tagasubaybay ka ng telebisyon noong mga nakaraang taon, siguradong hindi mo makakalimutan ang animo’y maliwanag na presensya ni Daiana Menezes—ang Brazillian-Filipina TV host, modelo, at performer na halos hindi mawala sa mga variety show, talk show at live events. Ngunit isang araw, para bang isang switch ang pinatay, at bigla na lang siyang naglaho sa mundo ng telebisyon. Walang paliwanag, walang pahiwatig, at walang kahit anong official statement maliban sa mga paunti-unting post niya sa social media.

Sa loob ng maraming buwan, maraming haka-haka: nagbuntis daw, nag-migrate daw, nag-retire daw nang wala sa plano, may bagong negosyo, o baka naman napagod lang sa showbiz. Ngunit sa likod ng mga espekulasyon na iyon, may isang sikreto palang pilit na tinatago—isang sakit na halos sumira hindi lamang sa kanyang karera, kundi pati na sa buong buhay niya.

Ito ang kathang-isip na kwento ng misteryosong pagkawala ni Daiana Menezes — isang kwentong puno ng tensyon, emosyon, at mga rebelasyong matagal na dapat lumabas sa liwanag.

ANG NAGSIMULA SA ISANG SIMPLENG SINTOMAS

Ayon sa fictional source ng kwentong ito, nagsimula raw ang lahat isang gabi pagkatapos ng live show niya. Habang nakaupo sa dressing room, bigla raw siyang nakaramdam ng kakaibang pagkahilo, parang umiikot ang paligid kahit wala naman siyang pagod. Pinilit niyang ngumiti, nagbiro sa mga staff, pero hindi nawala ang kaba sa dibdib niya.

Pag-uwi niya, naroon pa rin ang pakiramdam—at may kasama na ring pamamanhid sa braso, mabilis na pagkapagod, at minsan ay biglaang pagkalabo ng paningin. Ayaw pa sana niyang magpacheck-up, iniisip na baka dahil lang sa stress, pero nang dumalas, napilitan siyang pumunta sa doktor.

At dito na nagsimula ang takot.

ANG DI INAAASAHANG DIAGNOSIS (Fiction)

Sa istoryang ito, sinabihan umano ang aktres na may kondisyon siyang tinatawag na Chronic Neurological Response Disorder (CNRD) — isang bihirang sakit (fictional) na nakaaapekto sa balanse ng katawan, focus, at control ng mga kalamnan. Nakaaapekto ito sa paggalaw, pagsasalita, at maging sa facial expression—mga bagay na mahalaga sa isang artista.

Hindi na siya makapagtaping nang matagal dahil mabilis siyang mapagod. Hindi na rin siya makapag-perform ng live dahil minsan ay bigla siyang nanginginig o nawawalan ng boses. Labis na nakatulong ang therapy at gamot, pero ayon sa doctor sa fictional narrative na ito, hindi sapat ang pahinga lang.

Kailangan niyang mawala sa spotlight, kahit sandali.

At dito na siya humarap sa pinakamahirap na desisyon sa kanyang career: ang magpahinga mula sa telebisyon nang walang kasiguruhan kung makakabalik pa.

ANG TAHIMIK NA PAKIKIPAGLABAN

Habang patuloy ang showbiz sa pagmamadali, si Daiana naman ay tahimik na lumalaban sa sakit. Araw-araw daw siyang nagti-therapy: balance training, voice control sessions, muscle coordination exercises. May mga araw na okay siya—nakakatawa, nakakapag-bake, nakakapag-post sa social media. Pero may mga araw na hindi siya makatayo nang maayos o makapagsalita nang tuwid.

Ayon sa fictional insiders sa ating kathang-isip na kwento, tinanggihan niya ang ilang TV offers dahil hindi niya kayang mag-commit nang hindi nahihiya o hindi sinasabi ang tunay na dahilan. Hindi niya raw gustong kaawaan o pag-usapan ang sakit niya sa media.

Gusto niya itong harapin nang mag-isa. Tahimik. Personal.

ANG MGA KAIBIGANG NAGTANONG AT ANG MGA FANS NA KUMABOG ANG DIBDIB

Maraming kaibigan niya raw sa industriya ang nagtataka, tumatawag, nagte-text, nag-aaya sa events. “Nasaan ka na, girl?” “Bakit di ka na umaalis?” “May problema ba?” Pero ang tanging sagot niya raw: “Nagpapahinga lang ako.” Hindi niya kayang sabihin ang buong katotohanan—hindi pa handa ang puso niya.

Samantala, ang mga fans naman ay nagtataka kung bakit bigla siyang nawala. May mga gumagawa ng theories, may nag-aalala, may nadidismaya.

Ngunit walang nakakaalam: may sakit pala siyang pinipilit labanan, habang pinapangalagaan ang imaheng ayaw niyang mabahiran ng awa.

ANG BIGLANG PAGBAGSAK — AT ANG PAGBANGON (Fiction)

Isang gabi raw, habang nagpa-practice siya ng breathing exercises, bigla siyang nawalan ng balanse at bumagsak sa sahig. Hindi malala ang injuries, pero iyon ang naging wake-up call niya. Napagtanto niyang hindi na niya kaya magpanggap na okay siya. Kailangan niyang mag-open up—kahit sa isang tao lang, kahit mahirap.

Dito raw siya nagsimulang tumanggap ng mas matinding therapy. Sinubukan niya ang holistic treatments, mental rest programs, at mga bagong medication na nirerekomenda ng fictional specialist niya.

At unti-unti, nagsimula ang pagbabago.

Mas malinaw ang paningin niya. Mas kontrolado ang katawan niya. At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, nakaramdam siya ng pag-asa.

ANG PAGPAPAHAYAG — NA HINDI NATULOY

Ayon sa kathang-isip na bersyon ng kwento, minsan na raw niyang pinag-isipan na gumawa ng public statement. Isang video. Isang interview. Isang pasabog na paliwanag kung bakit siya nawala.

Pero sa huli, hindi niya itinuloy.

Bakit?

Dahil ayaw niya raw na tandaan siya ng tao bilang “yung may sakit.” Naniniwala siyang balang araw, makakabalik siya—hindi dahil kaawa-awa siya, kundi dahil malakas siya.

ANG PAGBABALIK NA PINAGHANDAAN NIYA

Ngayon, ayon sa fictional narrative, mas maganda na ang kalagayan niya. Hindi pa siya handang bumalik full-time, pero malaki ang pinag-forward ng therapy. Nakakagalaw siya nang mas maayos. Nakakapagsalita nang tuloy-tuloy. At higit sa lahat, mas matatag ang loob niya.

Hindi pa sigurado kung kailan siya babalik sa telebisyon—pero ang importante, lalaban siya hanggang dulo.

At kung totoo man ang lahat ng ito sa isang kathang-isip na mundo, isang bagay ang malinaw:

Ang mga nawala, may dahilan. At ang mga nagbabalik, may kuwento.