Sa isang malamlam na gabi sa Maynila, kumalat ang isang balitang tila kidlat na humiwa sa katahimikan ng lungsod: “Hala! PNP handa na para arestuhin si Senator Bato Dela Rosa!” Sa loob ng ilang oras, nagliyab ang social media, umalingawngaw ang mga tawag sa radyo, at nagkumpulan ang mga mamamahayag sa labas ng mga gusaling pinaniniwalaang sentro ng mga lihim na pag-uusap. Ngunit sa likod ng ingay, isang masalimuot na kuwento ang unti-unting nabubuo—isang kathang-isip na salaysay tungkol sa kapangyarihan, pulitika, at mga desisyong kayang magbago ng takbo ng kasaysayan.

Sa kuwento, nagsimula ang lahat sa isang “ulat” na umano’y nagmula sa isang hindi pinangalanang source. Ayon sa bulung-bulungan, may mga dokumentong naglalaman ng magkakasalungat na interpretasyon ng batas, mga memo na may pulang marka, at mga timeline na tila pinagdugtong-dugtong sa gitna ng gabi. Sa sentro ng lahat ng ito ang pangalan ni Senator Bato Dela Rosa—isang pigurang kilala sa matitinding pahayag at matapang na tindig sa pulitika. Sa kathang-isip na mundong ito, ang kanyang pangalan ay naging simbolo ng tanong: hanggang saan ang hangganan ng kapangyarihan?

Habang lumalalim ang gabi, isinasalaysay ng mga “insider” na may mga pulong na naganap sa mga silid na may makakapal na kurtina. May mga opisyal na tahimik na nagbubukas ng mga folder, may mga legal na eksperto na nagbibilang ng oras, at may mga pulitikong nagmamasid sa galaw ng bawat isa. Sa bawat sandali, nadarama ang bigat ng desisyon—isang hakbang na maaaring magdulot ng lindol sa tiwala ng publiko.

Sa kathang-isip na bersyong ito, si Senator Bato Dela Rosa ay inilalarawan hindi bilang isang kontrabida o bayani, kundi bilang isang karakter na hinahamon ng panahon. May mga eksenang nagpapakita sa kanya na nakatanaw sa bintana, iniisip ang mga salitang binitiwan niya sa mga nakaraang taon, at tinatanong ang sarili kung paano nagiging salamin ang pulitika ng sariling prinsipyo. Ang tensyon ay hindi lamang nasa labas; ito’y nasa loob—sa pagitan ng paninindigan at pag-aalinlangan.

Samantala, ang “PNP” sa kuwentong ito ay inilalarawan bilang isang institusyong hinahati ng tungkulin at konsensya. May mga karakter na naniniwalang ang batas ay dapat ipatupad nang walang kinikilingan, at may mga nagbababala na ang bawat hakbang ay may kaakibat na epekto sa lipunan. Sa mga pasilyo, may mga yapak na mabilis, may mga bulong na pilit ikinukubli, at may mga mata na nagmamasid sa bawat galaw ng oras.

Habang papalapit ang hatinggabi, dumating ang sandaling tila huminto ang lahat. Sa kuwento, may isang tawag na pumasok—maikli, diretso, at puno ng kahulugan. Ang mga tauhan ay napatingin sa isa’t isa, alam nilang ang susunod na oras ay magtatakda ng direksyon ng kanilang kapalaran. Ngunit sa halip na isang biglaang aksyon, pinili ng salaysay ang katahimikan—isang pahinga na mas nakabibingi kaysa sigawan.

Sa mga sumunod na pahina ng kathang-isip na ulat, inilarawan ang reaksyon ng publiko: may mga taong galit, may mga naguguluhan, at may mga nananawagan ng malinaw na paliwanag. Ang mga headline ay nag-iba-iba, ang mga opinyon ay nagbanggaan, at ang katotohanan ay tila nagiging anino sa likod ng emosyon. Dito ipinapakita ng kuwento kung paanong ang balita—totoo man o hindi—ay may kapangyarihang hubugin ang paniniwala at takot ng masa.

Sa huli, ang kathang-isip na salaysay ay hindi nagbibigay ng simpleng sagot. Sa halip, iniiwan nito ang mambabasa sa isang tanong: sa panahon ng mabilis na impormasyon at malalakas na boses, paano natin hahanapin ang balanse sa pagitan ng pananagutan at pag-iingat? Ang pangalan ni Senator Bato Dela Rosa, sa kuwentong ito, ay nagsilbing mitsa upang pag-isipan ang mas malawak na usapin ng pamumuno at pananagutan sa isang demokratikong lipunan.

At habang humuhupa ang ingay ng gabi, nananatili ang aral ng kathang-isip na ito: ang bawat kuwento ay may dalawang mukha—ang nakikita at ang nakatago. Sa pagitan ng mga headline at bulong, naroon ang responsibilidad ng bawat isa na magbasa nang may pag-unawa, magtanong nang may talino, at maghintay ng liwanag bago humusga. Sa mundo ng kuwentong ito, ang katotohanan ay hindi sigaw—ito’y isang maingat na paghahanap.