Sa likod ng mga ngiti, talumpati, at magagandang balita mula sa Malacañang, may isang katahimikan na matagal nang bumabagabag kay Sandro Marcos. Hindi niya ito agad ipinahayag sa publiko, pero sa mga nakalipas na linggo, may mga palatandaan na hindi na niya kayang itago ang kanyang pagkabahala. Ayon sa mga mapagkakatiwalaang source sa loob ng Kongreso, personal na nasaksihan ni Sandro ang isang problemang maaaring makayanig sa administrasyon ng kanyang ama.

Nagsimula ang lahat ilang buwan matapos ang isang closed-door meeting sa pagitan ng ilang matataas na opisyal ng gobyerno at ilang negosyanteng malalapit sa kapangyarihan. Sa unang tingin, ordinaryong pagpupulong lang ito tungkol sa mga proyekto sa imprastraktura. Ngunit ayon sa isang insider na tumangging magpabanggit ng pangalan, napansin ni Sandro ang ilang dokumentong “hindi tugma” sa mga ipinapakitang ulat. Ang mga numerong nakasulat ay tila pinalaki, at may ilang kontratang hindi dumaan sa tamang proseso ng bidding.

Sa una, nagduda lamang siya. Pero nang magsimula siyang magtanong, tila biglang nagbago ang ihip ng hangin. May mga taong dati’y palangiti na biglang naging malamig sa kanya. May mga pulong na bigla siyang hindi na iniimbitahan. At noong isang linggo, sa isang closed session, napansin ng mga kasamahan niya sa Kongreso na tila tensiyonado si Sandro—habang tinitingnan ang ilang dokumentong galing umano sa Department of Public Works.

Isang source mula sa loob ng kanyang opisina ang nagsabing, “Hindi na siya mapakali. Alam niyang kung totoo ang nakita niya, malaking problema ito. Hindi lang sa ekonomiya, kundi pati sa tiwala ng publiko.”

Ang naturang problema, ayon sa mga ulat, ay may kinalaman sa isang proyekto ng pamahalaan na nagkakahalaga ng bilyon-bilyong piso. Isang proyekto na dapat sana’y magdadala ng kabutihan sa mga mamamayan, ngunit ngayon ay nababalutan ng duda. Lumalabas sa mga dokumento na may ilang contractor na tumanggap ng pondo kahit hindi pa nagsisimula ang aktwal na trabaho. Ang ilan pa raw ay konektado sa mga kilalang personalidad sa politika.

Ang nakakatakot, ayon sa ilang analyst, ay kung paano ito hahawakan ng administrasyon. Kung mananatiling tahimik si PBBM, posibleng ito’y maging simula ng panibagong krisis sa tiwala ng publiko. Ngunit kung aaminin naman ito sa publiko, maaari itong magdulot ng pagkakagulo sa loob ng kanilang kampo.

Kilala si Sandro sa pagiging mahinahon at maingat sa kanyang mga pahayag. Ngunit nitong mga huling araw, napansin ng mga mamamahayag ang kakaibang timpla ng kanyang mga salita. Sa isang panayam sa Ilocos, nang tanungin siya tungkol sa transparency ng gobyerno, simple lang ang kanyang sagot: “Minsan, kahit hindi mo sabihin, ramdam mo kung may mali.”

Ang mga salitang iyon ay nagdulot ng matinding espekulasyon. Ano nga ba ang kanyang tinutukoy? May alam ba siyang hindi sinasabi ng pamahalaan? At bakit tila nagiging mas madalas ang kanyang mga pagbisita sa Malacañang kahit wala sa opisyal na iskedyul?

Isang political observer ang nagsabi, “Sandro is walking a tightrope. Isa siyang anak at opisyal ng gobyerno. Pero kung ang nakita niya ay maaaring makasira sa tiwala ng bayan, may obligasyon siyang magsalita.”

Samantala, nananatiling tikom ang bibig ni PBBM. Walang pahayag, walang kumpirmasyon. Ngunit sa loob ng mga social media group, mabilis kumalat ang mga haka-haka. May ilan pa ngang nagsasabing may video raw si Sandro na nagpapakita ng mga dokumentong ito, ngunit pinipigilan siyang ipalabas.

Habang tumatagal, mas lalong nagiging malinaw na hindi na ito simpleng “administrative issue.” May mga nagsasabing ito raw ang magiging unang malaking pagsubok sa relasyon ng mag-ama. Ang tanong ngayon: mananatiling tapat ba si Sandro sa prinsipyo, o pipiliin niyang manahimik alang-alang sa pamilya?

Sa gitna ng lahat ng ito, ang publiko ay naghihintay ng kasagutan. Araw-araw, may bagong detalye, bagong bulung-bulungan, at bagong tanong. Pero isa lang ang malinaw—may isang bagay na nakita si Sandro Marcos na nagpatigil sa kanya, isang katotohanang maaaring magbago sa takbo ng politika sa Pilipinas.

At hanggang hindi siya nagsasalita, ang bansa ay mananatiling nagaabang sa susunod niyang hakbang.